"Ludzkość otrzymała Boskie wskazania z dwóch źródeł. Pierwsze - to słowa samego Boga, drugie - to objawienia Proroków, których Bóg wybrał, by ludziom przekazywali Jego wolę. Te dwa źródła zawsze współistniały i uzupełniały się wzajemnie. A zatem najlepsze nawet chęci poznania woli Bożej na podstawie nauk płynących z jednego tylko źródła z góry skazane są na niepowodzenie.
Hindusi na przykład zlekceważyli swych proroków i całą uwagę skierowali na księgi pełne łamigłówek i zagadek, które w ostateczności i tak utracili, nie osiągając żadnych znaczących rezultatów.
Chrześcijanie natomiast całkowicie przeszli do porządku nad Księgą Bożą i nadali najwyższe znaczenie słowom Chrystusa, Jego samego podnosząc do stanu boskości. Zgubili przez to podstawową treść pojęcia monoteizmu (arabs.: tauhid) zawartego w Biblii.

Najważniejszym przesłaniom, objawionym wcześniej od Koranu takim jak Stary Testament i Ewangelia, dopiero długo po śmierci proroków nadano formę ksiąg, a do tego w postaci tłumaczonej. Stało się tak, gdyż zwolennicy Mojżesza i Jezusa zaniedbali uwiecznić te objawienia jeszcze za życia swoich proroków. Księgi spisywano zwykle długo po ich śmierci. A więc to, co dziś posiadamy pod postacią Biblii, zarówno Starego jak i Nowego Testamentu, to tłumaczenia przekazów rozmaitych osób na temat oryginalnych objawień, zawierając interpretacyjne dodatki i obarczone pominięciami, poczynionymi przez zwolenników Mojżesza i Jezusa.

Natomiast Koran, ostatnia Księga Objawiona, przechował się w postaci oryginalnej. Sam Bóg zapewnił jego zachowanie - otóż cały Koran został jeszcze za życia Proroka Mahometa spisany na liściach palmowych, pergaminie, kościach itp. Ponadto tysiące Towarzyszy Proroka znało cały Koran na pamięć. Sam Prorok, co roku recytował Księgę przed Archaniołem Gabrielem w całości, a przed śmiercią przepowiedział ją dwukrotnie.

Później pierwszy kalif Abu Bakr polecił sekretarzowi Proroka, Zajdowi lbn Sabitowi, zebranie całego Koranu w jeden tom. Księgę tę Abu Bakr przechowywał aż do śmierci.
Następnie tom trafił do rąk drugiego kalifa, Umara, a od niego do Hafsy, żony Proroka. I z tego właśnie oryginalnego egzemplarza trzeci kalii Usman kazał sporządzić kilka kopii, które później przesłano jako prawidłowy wzorzec Świętej Księgi do innych krajów muzułmańskich.
Koran został tak starannie zachowany, ponieważ miał się stać zbiorem wskazówek dla całej ludzkości, aż po wsze czasy. I dlatego też Księga ta przemawia nie tylko do Arabów, choć właśnie w ich języku została objawiona.

Mówi ona do każdego człowieka, do ludzkości:
"Człowieku! I cóż cię odciągnęło od twego Pana?"

Możliwość praktycznego zastosowania nauk Koranu znalazła potwierdzenie nie tylko w całym życiu Mahometa, ale także w życiu wszystkich dobrych muzułmanów.

Podejście Koranu do spraw życiowych charakteryzuje się tym, że zawarte w nim wskazówki mają na celu wyłącznie dobro człowieka, przy jednoczesnym uwzględnieniu jego rzeczywistych możliwości. Zalecenia Koranu rozstrzygają wszelkie sprawy. Koran nie potępia i nie nakazuje umartwiać ciała, ale też nie lekceważy ducha. Nie uczłowiecza Boga, ani nie deifikuje człowieka. Wszystko jest w nim starannie wyważone, wszystko ma swoje miejsce, tak jak to przewiduje ogólny schemat tworzenia.

Badacze, którzy twierdzą, że prawdziwym autorem Koranu był Mahomet, prezentują stanowisko niemożliwe do utrzymania. Przecież czy ktokolwiek żyjący w VI wieku po urodzeniu Chrystusa mógłby wygłaszać sam z siebie prawdy, które dopiero dziś potwierdza nauka, a które są zawarte w Koranie? Czy, mógłby na przykład tak dokładnie opisać rozwój embrionu, jak czyni się to współcześnie?
Dalej idąc, czy do pomyślenia jest, że Mahomet, który do czterdziestego roku życia odznaczał się jedynie uczciwością i prawością, całkiem nagle rozpoczął pisać Księgę, niezrównaną pod względem literackim? Księgę, której nie potrafiłby stworzyć nawet legion arabskich poetów i mówców najwyższej klasy? Wreszcie, czy można przypuścić, że Mahomet, który w swej społeczności był znany jaka al-amin (wiarygodny) i który wciąż jest podziwiany za prawość i rzetelność nawet przez niemuzułmańskich uczonych, popełnił fałszerstwo i przy pomocy tego fałszerstwa pociągnął za sobą tysiące dobrych i uczciwych ludzi? I czy ci ludzie byliby zdolni utworzyć najlepszą społeczność ludzką na całej Ziemi, gdyby u podstaw tego leżało fałszerstwo?