Mówi się, że Mongołowie są stworzeni do koni. Łatwo się można z tym zgodzić, gdy obserwuje się, w jak płynny sposób przemierzają step, tkwiąc niemal nieruchomo w drewnianych siodłach. Mają oni wyrobioną technikę jazdy, która znacznie różni się od naszej europejskiej. Mongoł jadąc stępa lub kłusem często wysuwa pośladki poza konia, opierając się jedynie na udzie jednej z nóg. Sposób ten pozwala amortyzować wstrząsy i oszczędzać tylną część ciała, co ma znaczenie szczególnie przy długich, wielogodzinnych lub nawet kilkudniowych trasach. W kłusie Mongoł nie anglezuje, lecz jedzie "na miękkim kręgosłupie". Dzięki wprawie, z jaką to robi, niemal nie odczuwa drgań powodowanych przez biegnącego konia. Z pozoru niechlujna, jakby podpatrzona na którymś z westernów, postawa jeźdźca (wykrzywiona, przygarbiona, z jedną nogą ugiętą, a drugą zwisającą swobodnie), znakomicie sprawdza się w tutejszych warunkach. Niewprawni w tej "kowbojce" turyści z trudem znoszą ciągłe podskoki. W którymś momencie albo zaczynają anglezować albo chcąc zachować twarz, przechodzą do galopu. A na galop Mongołowie też mają sprawdzony sposób. Stają oni wtedy w strzemionach na wyprostowanych nogach. Potrafią w tej wydawałoby się niebezpiecznej pozycji rozwijać niebywałe prędkości.

Tego typu jazdę w galopie ułatwia z pewnością specyficzna budowa mongolskiego siodła, którego wysokie łęgi zapewniają znaczną stabilność. Siodło jest drewniane, pokryte od góry materiałem i ponabijane zwykle srebrnymi ćwiekami. Te cztero- lub pięciocentymetrowej średnicy ćwieki znajdują się dokładnie pod nogą jeźdźca. Dla Mongołów jednak "drobne niewygody" nie mają znaczenia, gdy w grę wchodzi chęć podtrzymania prastarej tradycji. Spod drewnianej części siodła zwisają dwie długie płachty skóry okrywające boki konia oraz dwie krótsze płachty o trapezoidalnym kształcie. Przykrywają one paski do których umocowane są kunsztownie wykuwane strzemiona. Siodła czasami nabija się srebrem, z którego to kruszcu robi się też wiele części uzdy końskiej. Koni mongolskich się nie podkuwa, rzadko mają bowiem okazję wędrować drogą asfaltową, natomiast niemal cały czas spędzają na trawiastym stepie, gdzie podkowy są zbyteczne.