Rzeźba terenu w Mongolii jest bardzo urozmaicona. Występują tu wysokie góry wznoszące się do granicy wiecznych śniegów, a także obszary równinne, szerokie doliny, tereny pustynne z wydmami piaskowymi. Góry mają bardzo różny charakter zarówno pod względem ukształtowania, jak i występującej szaty roślinnej. Średnia wysokość Mongolii to 1580 m n.p.m., dzięki czemu jest ona jednym z wyżej położonych krajów świata. Najwyższe szczyty sięgają 4000 m n.p.m., a najniżej położone tereny leżą na wysokości 500 m n.p.m.. Ukształtowanie powierzchni wschodniej i zachodniej części kraju znacznie się różni. Wschodnia część zdominowana jest przez krajobraz równinny, zachodnia zaś przez rzeźbę górską (z wyjątkiem płaskiej Kotliny Wielkich Jezior). Współczesny układ pasm górskich Mongolii jest rezultatem trzecio- i czwartorzędowych ruchów górotwórczych. Główne pasma górskie Mongolii stanowią: Ałtaj Mongolski, Ałtaj Gobijski, Changaj, Góry Chubsugulskie (część Sajanu Wschodniego), Chentej i inne mniejsze masywy. Terenami równinnymi są: Kotlina Wielkich Jezior, półpustynne i pustynne obszary Gobi i tereny na wschodzie kraju.