Rzeki w Nepalu nazywane są boginiami, wiecznie tryskającymi źródłami piękna i obfitości. Biorąc pod uwagę ekstremalne zmiany wysokości, większe, niż w którymkolwiek kraju na świecie, urozmaiconą rzeźbę terenu, topniejące śniegi himalajskich lodowców na powierzchni tak małego państwa, jasne staje się, że odgrywają one bardzo ważną rolę zarówno w życiu mieszkańców Nepalu jak i tysięcy turystów przybywających, co roku do tego kraju. Wszystkie są dopływami Gangesu.

Na terenie Nepalu możemy wydzielić cztery główne systemy rzeczne:

• System rzeki Kosi we Wschodnim Nepalu,
• System rzeki Narayani w Centralnym Nepalu,
• System rzeki Karnali w Zachodnim Nepalu,
• System rzeki Mahakali - stanowiący zachodnią granicę Nepalu z Indiami.

Rzeki Wschodniego Nepalu należą do największego systemu rzecznego w tym kraju, mianowicie do Systemu Kosi. Powierzchnia całej zlewni wynosi 54 100 km2 (NEPAL, A Compedium On Environment Statistics, Kathmandu 1998). Prawie wszystkie rzeki na tym obszarze mają swoje źródła na terenie Nepalu, kilka spływa z Wysokich Himalajów, część z Regionu Pahar a inne z regionu Śiwalik. Najważniejszymi dopływami są od zachodu Sun Kosi, Arun i Tamur, oraz Likhu Khola, Dudh Kosi, Indrawati i Tama. Utworzona przez nie potężna rzeka opuszcza Nepal pod nazwą Sapta Kosi. Jej roczny średni przepływ szacuje się na około 47,2 km3, w tym zawiera się 12 km3 spływających z wysokich rejonów dorzecza znajdującego się na terenie Chin (Department of Hydrology and Meteorology. Climatological and surface water records of Nepal, 1999).

Spływające z gór olbrzymie masy wody, z ogromną siłą, przepływając przez głęboko wcięte doliny zabierają ze sobą różnorodny materiał skalny. W czasie letniego monsunu, rzeki często wylewają, zmieniając przy tym swoje koryta, zostawiając bogate aluwia na Równinie Terai, powodując jednocześnie jej użyźnianie. Poza dostarczaniem urodzajnej gleby, rzeki stwarzają możliwości do nawadniania oraz rozwoju hydroenergetyki. Indie, wykorzystując siłę nepalskich rzek stworzyły projekt, którego wynikiem jest wybudowanie szeregu zapór na rzekach Kosi i Narayani, które w znaczący sposób utrudniają rozwój żeglugi handlowej. Równocześnie głębokie doliny uformowane przez rzeki stanowią poważne przeszkody dla rozwoju na dużą skalę sieci komunikacyjnej, niezbędnej do zintegrowania i rozwoju gospodarki kraju. Wynikiem tego, a także niewłaściwej polityki rządu stan gospodarki Nepalu jest wciąż bardzo zły. Przez to, że większość nepalskich rzek nie nadaje się do żeglugi, wiele osad położonych w górach zostaje odciętych od świata.

Z rzek natomiast użytek robią niezliczone agencje turystyczne, które mają w swoich ofertach rafting, czyli spływ w dół rzeki na pontonach. Nepal uważany jest za raj dla kajakarzy i amatorów raftingu. Jednak i w tym przypadku projekty budowy kolejnych wielkich zapór stawiają przyszłość tego sportu pod znakiem zapytania.

Spośród licznych rzek największe znaczenie w badanym obszarze mają:
Rzeka Arun - jej obszar źródłowy znajduje się w Tybecie. Spływa na południe przez Wielkie Himalaje w głąb Nepalu, tworząc głębokie doliny. Na brzegach rzeki tworzą się plaże. Jest ona jedną z najpotężniejszych rzek Nepalu. Silny nurt i duża ilość wody, jaką prowadzi Arun powoduje powstawanie licznych katarakt, prawie na całej jej długości. Dzięki temu często przeprowadza się na niej spływy pontonami.

Sun Kosi (Złota Rzeka) - nazwa rzeki pochodzi według legendy od drobinek złota, które miały być znajdowane w żwirze na dnie lub, co bardziej prawdopodobne od pomarańczowego zabarwienia wody, podczas pory monsunu, kiedy to niesie ona duże ilości mulistego osadu. Kierująca się z północy na wschód potężna Sun Kosi, oddziela głęboką doliną góry Mahabharat Lekh od Wysokich Himalajów, stanowiąc jednocześnie dział wodny dla większości cieków Wschodniego Nepalu. Łączy się z rzeką Arun i jako Sapta Kosi stanowi dopływ Gangesu w obszarze północnych Indii.

Tamur to trzecia ważna rzeka Wschodniego Nepalu. Stanowi dopływ Sun Kosi. Ona również spływa z wysokich gór, z masywu Kandzendzanga, trzeciej, co do wielkości góry świata i w początkowym biegu zasilana jest głównie przez śniegi. Płynie przez niezmienione przez człowieka doliny. Mała ilość wsi, wspaniałe plaże i ograniczone na tym terenie rolnictwo, sprawia, że rzeka nazywana jest "Klejnotem Wschodu".