Wyjazd w region Khumbu Himal nie musi oznaczać konieczności wspinania się na najwyższe szczyty. Zdecydowana większość odwiedzających przybywa tu z zamiarem jedynie zobaczenia Everestu, Lhotse, Nuptse, Pumori, Namche Bazar, klasztoru w Tengboche, jezior doliny Gokyo oraz lodowców.

Himalaizm zimowy praktycznie zapoczątkowali Polacy, wchodząc w lutym 1980 r. na Mt Everest. Pierwszymi zimowymi zdobywcami najwyższego szczytu świata byli Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki.

Na obszarze tym żyją pantery śnieżne, wilki, czarne niedźwiedzie, pandy małe, jelenie piżmowe, tary, gorale, świstaki himalajskie oraz ptaki: bażant himalajski, bażant krwawy, sęp himalajski oraz inne ptaki drapieżne i krukowate.

Dominującymi grupami etnicznymi są tu: Szerpowie (Sherpa) w pasie Himalajów oraz w znacznie mniejszym udziale procentowym Rajowie (Rai), Chhetri i Magar należący do grup etnicznych pasa pogórzy.

Osadnictwo miejskie koncentruje się głównie w południowej części kraju. Miasta Nepalu znacząco różnią się od miejskich ośrodków innych krajów Azji Południowej.

Terai jest nazywany „spichlerzem Nepalu”. Występujące tam warunki klimatyczne są bardzo korzystne dla rolnictwa

Szerpowie są wyznawcami buddyzmu. Niemal wszyscy są zwolennikami jego tybetańskiej odmiany– sekty Nyingmapa („czerwony kapelusz”) – starożytnej i najmniej reformowanej z czterech głównych sekt tybetańskiego buddyzmu.

Najświętszym fragmentem domu jest kuchnia a właściwie okolice paleniska. Umieszczane są tam trzy święte kamienie będące symbolem rodziny i małżeństwa.

Nepal uważany jest za raj dla kajakarzy i amatorów raftingu. Jednak i w tym przypadku projekty budowy kolejnych wielkich zapór stawiają przyszłość tego sportu pod znakiem zapytania.

Na obszarze Khumbu Himal znajdują się trzy ośmiotysięczniki: Mt. Everest 8848 m, Lhotse 8501 m oraz Cho Oyu 8201 m. Historię ich podboju a co za tym idzie historię poznawania Khumbu przedstawia poniższe kalendarium.