"O ile w wiekach wojen krzyżowych wynajdywano w Europie wszelkiego rodzaju oszczerstwa przeciwko Prorokowi Mahometowi, to w czasach nowożytnych, odznaczających się tolerancją i wolnością myśli, nastąpiła zmiana w przedstawianiu przez zachodnich autorów życia i charakteru Proroka. Tezę tę chcielibyśmy poprzeć poglądami niektórych niemuzułmańskich uczonych, przytoczonych poniżej.

Jednak Zachód musi pójść jeszcze dalej naprzód, aby odkryć istotę wiedzy o Proroku, a mianowicie, że nie tylko Jego istnienie jest prawdą, lecz i to, że pozostaje on ostatnim Prorokiem Boga dla całej ludzkości. Mimo całego swojego obiektywizmu i oświecenia, Zachód podejmował też często nie całkiem szczere i nie dość obiektywne próby wyjaśnienia profetycznej misji Proroka. Zadziwia fakt, że Mahometowi składano żarliwe hołdy za jego prawość i czyny, natomiast poddawano w wątpliwość lub bez ogródek odrzucano stwierdzenie, iż jest Prorokiem Boga. To tutaj właśnie potrzebne jest serce dla właściwej oceny wydarzeń i ponownego przemyślenia swego „obiektywizmu" w tej sprawie.

Uderzające fakty, jakie miały miejsce w życiu Proroka, pomogą bezstronnie, logicznie i obiektywnie rozpatrzyć Jego misję prorocką.

Aż do osiągnięcia wieku czterdziestu lat Mahomet był nieznany jako mąż stanu, kaznodzieja lub orator. Do tego czasu nie widziano nigdy, by dyskutował na tematy metafizyczne, estetyczne, prawne, polityczne, ekonomiczne lub socjologiczne. Nie ma wątpliwości, że posiadał on znakomity charakter, czarujące maniery i wysoki poziom kultury osobistej. Poza tym jednak nie było w nim nic takiego zaskakującego i nadzwyczajnego, po czym ludzie mogliby oczekiwać od Niego wielkich i rewolucyjnych czynów w przyszłości. Ale kiedy wyszedł On z Groty Hira z nowym posłannictwem, był całkowicie przemieniony. Czy możliwe, aby ktoś o tak znakomitych, powszechnie znanych przymiotach, stał się nagle oszustem, ogłaszającym się fałszywie Prorokiem Boga i zwracając przez to ku sobie gniew Swojego narodu?

Można tu zapytać: a z jakiej to przyczyny Mahomet miał znosić wszystkie te trudy? Jego własny naród chciał uznać Go za króla i u Jego stóp złożyć wszystkie bogactwa kraju, gdyby tylko porzucił głoszenie Swojej religii. Lecz On wolał odrzucić kuszące propozycje i szerzyć wiarę, działając samotnie i narażając się na wszelkie zniewagi, społeczny bojkot, a nawet fizyczne napaści ze strony członków własnego narodu. Czy nie wynikało to z poparcia, jakiego udzielał Mu Bóg, oraz stanowczej woli szerzenia Bożego posłannictwa, a także z głęboko zakorzenionej wiary Mahometa, że w końcu Islam okaże się najlepszym i jedynym sposobem życia ludzkości? Prorok stał niewzruszenie, jak góra, wobec przeciwników i spiskowców, próbujących Go usunąć.

Ponadto zapytajmy, czy przyszedł On aby rywalizować z chrześcijanami i żydami? Dlaczego wymagał On wiary w Jezusa Chrystusa, Mojżesza i wszystkich proroków Boga? Wiara ta jest podstawowym wymogiem Islamu; nie spełniając tego warunku, nikt nie mógł zostać muzułmaninem. Czy nie jest to niezaprzeczalnym dowodem prorockiej misji Mahometa, że gdy ten człowiek niepiśmienny i prowadzący przez czterdzieści lat spokojne życie rozpoczął głoszenie swego posłannictwa, całą Arabię ogarnął strach i podziw i urzekła ją Jego cudowna elokwencja i krasomówstwo? Był tak niezrównany, że cały legion najlepszych arabskich poetów, kaznodziejów i oratorów nie był w stanie wydać spośród siebie nikogo podobnego.

Ponadto, jak mógł On wypowiadać prawdy naukowe zawarte w Koranie, a nieznane nikomu w Jego czasach?
W końcu, ale wcale nie jest to najmniej ważne, czemu Mahomet prowadził proste, skromne i pełne trudów życie, nawet gdy zdobył już władzę? Rozważmy słowa, jakie wypowiedział umierając:

Po nas, wspólnocie Proroków, nie dziedziczy się niczego.
Cokolwiek zostawiamy, jest przeznaczone na jałmużnę.