• Historia ochrony przyrody w Mongolii

Historia ochrony przyrody Z relacji średniowiecznych podróżników wiemy, że Mongołowie już w XII w. stosowali prawne instrumenty ochrony przyrody, ustanawiając okresy ochronne zwierząt i zakazy polowania na zające, sarny, jelenie czy antylopy dżereń. W II poł. XII w. kodeks ustanowiony przez Kubiłaja, wnuka Czyngis- -chana, zabraniał polowani a w okresie godowym zwierząt i nakazywał troszczyć się o drzewa. Wiele pasm górskich i szczytów od dawien dawna uważanych było za święte i otaczanych szczególną ochroną. Święta góra Bogd Uul była chroniona jako miejsce kultu już od przełomu XII i XIII w., a w 1778 r. doczekała się formalnej ochrony w formie Obszaru Ścisłej Ochrony Bogd chaan. Jest to więc jeden z pierwszych terenów chronionych na świecie. W latach 1709 - 1799 na mocy praw Chach Juram 16 gór zostało objętych zakazem polowań, uprawy ziemi i ścinania drzew. W czasach komunistycznych w latach 1957 - 1990 ustanowiono dziesięć kolejnych obszarów prawnie chronionych. Po zmianach politycznych, począwszy od roku 1990, ochrona przyrody stała się priorytetowym celem działania rządu i powołano 15 nowych obszarów chronionych. Obecnie istnieje w Mongolii 26 terenów prawnie chronionych należących do czterech kategorii, o łącznej powierzchni 126 tys. km2, co stanowi ok. 8% powierzchni państwa. Jest to obszar wielkości ponad 40% terytorium Polski. Dla porównania w Polsce tereny, których nadrzędnym celem funkcjonowania jest ochrona przyrody (parki narodowe i rezerwaty przyrody), stanowią 1,4% powierzchni kraju. Mongolskie Ministerstwo Ochrony Przyrody i Środowiska zamierza poszerzać sieć obszarów chronionych, licząc na to, że przyciągną one do kraju turystów z całego świata poszukujących kontaktu z pierwotnym środowiskiem. Długofalowym celem strategicznym jest objęcie ochroną przynajmniej 30% powierzchni kraju. Podczas Szczytu Ziemi w Rio de Janeiro przedstawiciele władz Mongolii zaproponowali, aby całemu terytorium tego państwa nadać statut światowego rezerwatu biosfery UNESCO.